آزارم می دهی
بال می گشایم و زخمخورده پناه می برم
به خلوت آسمان.
چندان ژرف است و کبود است آسمان
چندان بی کران
چندان بی نشان٬
که پناهی ندارد.
باید برگردم
و مگر به سوی دام تو
راهی نمی شناسم...
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
بارون بهاری
پرواز را به خاطر بسپار...
|
دیگر جا نیست
قلبت پر از اندوه است آسمانهای تو آبی رنگی گرمایش را از دست داده است...
زیر آسمان بی رنگ و بی جلا زندگی می کنی بر زمین تو٬باران٬ چهره عشقهایت را پر آبله می کند پرندگانت همه مرده اند در صحرایی بی سایه و بی پرنده زندگی می کنی آنجا که هر گیاه در انتظار سرود مرغی خاکستر می شود...
دیگر جا نیست قلبت پر از اندوه است خدایان همه آسمان هایت بر خاک افتاده اند چون کودکی٬تنها و بی پناه مانده ای از وحشت می خندی و غروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد...
این است انسانی که از خود ساخته ای از انسانی که من دوست می داشتم که من دوست می دارم...
دوشادوش زندگی٬ در همه نبردها جنگیده بودی نفرین خدایان در تو کارگر نبود و اکنون٬نا توان و سرد٬مرا در برابر تنهایی به زانو در می آوری...
آیا تو جلوه روشنی از تقدیر مصنوع انسانهای قرن مایی؟ انسانهایی که من دوست می داشتم٬ که من دوست می دارم؟
دیگر جا نیست قلبت پر از اندوه است...
می ترسی... به تو بگویم٬تو از زندگی می ترسی٬ از مرگ بیش از زندگی٬ از عشق بیش از هر دو می ترسی...
به تاریکی نگاه می کنی از وحشت می لرزی و مرا در کنار خود از یاد می بری...
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
تو نیستی که ببینی چگونه در هوای تو پر می زنم
کلمات نابینا بر کاغذهای سفید دست می سایند و گرد نام تو جمع می شوند...
ثانیه های متمرد به زخم عقربه ها فرو می ریزند و نام تو را تکرار می کنند
تو نیستی که ببینی چگونه پیله سنگ می شکافد و پروانه مجروح٬ با بال شکسته٬ ابریشم شعر جارو می کند...
(شمس لنگرودی)
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
اگر تو نبودی
نه آرزویی داشتم٬ نه پشیمانی٬ ای درست ترین اشتباه من... + نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
چشمامو می بندم
سعی می کنم بازم چهره تو به یاد بیارم یه لحظه میای و بعد...اروم اروم محو میشی...مثل همیشه... هیچ وقت تا آخر نموندی...می گفتی از تموم شدن یه دفعه ای می ترسم...می خوام خودم تعیین کنم کی باید هر چیزی تموم بشه...اونوقت من می ترسیدم...اما لبخند می زدم که نفهمی ترسیدم... دوباره سعی می کنم... این دفعه اخم کردی...درست مثل روزی که گفتی "دوست دارم"...ولی اون روز من اخم کردم...سریع چشامو باز می کنم...نمی خوام یادم بیاد که مقصر بودم...دلم می خواد همش تو مقصر باشی... همه چی دوباره یادم می اد...اون روزی که بهت گفتم" برو"...تو رفتی...باورم نمی شد اینقدر ساده بری...به سادگی بند اومدن یه بارون بهاری... از روزی که رفتی من خیلی شاد بودم...فقط نمی دونم چرا یادم رفته بود چه جوری باید بخندم...از روزی که رفتی دیگه غصه نداشتم...فقط نمی دونم چرا یه چیزی تو گلوم باد کرده بود... چشمامو دوباره می بندم... نمی خوام دیگه تصورت کنم... نمی خوام طعم شیرین دوست داشتن دوباره یادم بیاد... نمی خوام یادم بیاد که کم مقصر نبودم... ... ... ... کاش فقط تو مقصر بودی... اونوقت من می بخشیدمت... به همون سادگی رفتنت... به سادگی بند اومدن یه بارون بهاری...
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
آری
روزی رها خواهم شد از این تنهایی غمبار از این وحشت نداشتن٬ نبودن٬ نتوانستن... روزی رها خواهم شد از این لبخندهای ساختگی٬ از خوشبختی خیالی٬ از شادی تصنعی... روزی تو را دوباره خواهم یافت دستان پر از نوازشت را٬ آغوش مملو از خواهشت را٬ بوسه های آتشینت را...
و در دشت های دلم شقایق های سرخ بار دیگر می رویند و من دوباره بهار خواهم شد بهاری بی خزان...
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
سخن از پیوند سست دو نام و هم اغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست سخن از گیسوی خوشبخت من است با شقایق های سوخته ی بوسه ی تو...
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
یه ماهه دیگه امتحانا شروع میشه٬ دوباره روز از نو روزی از نو! هر ترم نزدیک شروع امتحانا افسردگی فصلی منم شروع میشه!! یه هو برمی گردم عقب٬ انگار همین دیروز بود که دانشگاه قبول شدم...فکر می کردم دنیا رو فتح کردم!! فکر می کردم ادم خیلی مهمی هستم!! همیشه فکر میکردم نقطه ی پایان ارزوهام دانشگاهه...ولی وقتی اومدم دانشگاه یه هو کاخ ارزوهام گرومبی ریخت پایین! با خودم گفتم اصلا من اینجا چی کار میکنم؟؟؟ این جا اصلا به من چه ربطی داره؟؟ این اونی نبود که می خواستم... این اونی نیست که می خواستم... پس قصه های مادر بزرگ جاش کجاست؟؟؟ پری مهربون چی شد؟؟ چرا دیگه دخترا تو قصرا زندونی نیستن؟؟؟ پس شاهزاده های سوار بر اسب سفید کجان؟؟ نکنه خوابشون برده؟؟ نه! خوابشون نبرده!! ا ومدنو بی اعتنا به ادمای دور و برشون رفتن...نیگا کن! برامون یادگاریم گذاشتن! جای پای اسباشون که دشت احساساتمونو لگدمال کرده...یه یادگاری که تا ابد باهامونه...
+ نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
يكي بود يكي نبود زير گنبد كبود لخت و عور تنگ غروب سه تا پري نشسه بود. زار و زار گريه مي كردن پريا مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا. گيس شون قد كمون رنگ شبق از كمون بلن ترك از شبق مشكي ترك. روبروشون تو افق شهر غلاماي اسير پشت شون سرد و سيا قلعه افسانه پير.
از افق جيرينگ جيرينگ صداي زنجير مي اومد از عقب از توي برج شبگير مي اومد...
« - پريا! گشنه تونه؟ پريا! تشنه تونه؟ پريا! خسته شدين؟ مرغ پر شسه شدين؟ چيه اين هاي هاي تون گريه تون واي واي تون؟ »
پريا هيچي نگفتن، زار و زار گريه ميكردن پريا مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا *** « - پرياي نازنين چه تونه زار مي زنين؟ توي اين صحراي دور توي اين تنگ غروب نمي گين برف مياد؟ نمي گين بارون مياد نمي گين گرگه مياد مي خوردتون؟ نمي گين ديبه مياد يه لقمه خام مي كند تون؟ نمي ترسين پريا؟ نمياين به شهر ما؟
شهر ما صداش مياد، صداي زنجيراش مياد-
پريا! قد رشيدم ببينين اسب سفيدم ببينين: اسب سفيد نقره نل يال و دمش رنگ عسل، مركب صرصر تك من! آهوي آهن رگ من!
گردن و ساقش ببينين! باد دماغش ببينين! امشب تو شهر چراغونه خونه ديبا داغونه مردم ده مهمون مان با دامب و دومب به شهر ميان داريه و دمبك مي زنن مي رقصن و مي رقصونن غنچه خندون مي ريزن نقل بيابون مي ريزن هاي مي كشن هوي مي كشن: « - شهر جاي ما شد! عيد مردماس، ديب گله داره دنيا مال ماس، ديب گله داره سفيدي پادشاس، ديب گله داره سياهي رو سياس، ديب گله داره » ... *** پريا! ديگه تو روز شيكسه دراي قلعه بسّه اگه تا زوده بلن شين سوار اسب من شين مي رسيم به شهر مردم، ببينين: صداش مياد جينگ و جينگ ريختن زنجير برده هاش مياد. آره ! زنجيراي گرون، حلقه به حلقه، لابه لا مي ريزد ز دست و پا. پوسيده ن، پاره مي شن ديبا بيچاره ميشن: سر به جنگل بذارن، جنگلو خارزار مي بينن سر به صحرا بذارن، كوير و نمك زار مي بينن
عوضش تو شهر ما... [ آخ ! نمي دونين پريا!] در برجا وا مي شن، برده دارا رسوا مي شن غلوما آزاد مي شن، ويرونه ها آباد مي شن هر كي كه غصه داره غمشو زمين ميذاره. قالي مي شن حصيرا آزاد مي شن اسيرا. اسيرا كينه دارن داس شونو ور مي ميدارن سيل مي شن: گرگرگر! تو قلب شب كه بد گله آتيش بازي چه خوشگله!
آتيش! آتيش! - چه خوبه! حالام تنگ غروبه چيزي به شب نمونده به سوز تب نمونده، به جستن و واجستن تو حوض نقره جستن
الان غلاما وايسادن كه مشعلا رو وردارن بزنن به جون شب، ظلمتو داغونش كنن عمو زنجير بافو پالون بزنن وارد ميدونش كنن به جائي كه شنگولش كنن سكه يه پولش كنن: دست همو بچسبن دور ياور برقصن « حمومك مورچه داره، بشين و پاشو » در بيارن « قفل و صندوقچه داره، بشين و پاشو » در بيارن
پريا! بسه ديگه هاي هاي تون گريه تاون، واي واي تون! » ...
پريا هيچي نگفتن، زار و زار گريه مي كردن پريا مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا ... *** « - پرياي خط خطي، عريون و لخت و پاپتي! شباي چله كوچيك كه زير كرسي، چيك و چيك تخمه ميشكستيم و بارون مي اومد صداش تو نودون مي اومد بي بي جون قصه مي گف حرفاي سر بسه مي گف قصه سبز پري زرد پري قصه سنگ صبور، بز روي بون قصه دختر شاه پريون، - شما ئين اون پريا! اومدين دنياي ما حالا هي حرص مي خورين، جوش مي خورين، غصه خاموش مي خورين [ كه دنيامون خال خاليه، غصه و رنج خاليه؟
دنياي ما قصه نبود پيغوم سر بسته نبود.
دنياي ما عيونه هر كي مي خواد بدونه:
دنياي ما خار داره بيابوناش مار داره هر كي باهاش كار داره دلش خبردار داره!
دنياي ما بزرگه پر از شغال و گرگه!
دنياي ما - هي هي هي ! عقب آتيش - لي لي لي ! آتيش مي خواي بالا ترك تا كف پات ترك ترك ...
دنياي ما همينه بخواي نخواهي اينه!
خوب، پرياي قصه! مرغاي شيكسه! آبتون نبود، دونتون نبود، چائي و قليون تون نبود؟ كي بتونه گفت كه بياين دنياي ما، دنياي واويلاي ما قلعه قصه تونو ول بكنين، كارتونو مشكل بكنين؟ »
پريا هيچي نگفتن، زار و زار گريه مي كردن پريا مث ابراي باهار گريه مي كردن پريا. *** دس زدم به شونه شون كه كنم روونه شون - پريا جيغ زدن، ويغ زدن، جادو بودن دود شدن، بالا رفتن تار شدن [ پائين اومدن پود شدن، پير شدن گريه شدن، جوون شدن [ خنده شدن، خان شدن بنده شدن، خروس سر كنده شدن، [ ميوه شدن هسه شدن، انار سر بسّه شدن، اميد شدن ياس [ شدن، ستاره نحس شدن ...
وقتي ديدن ستاره يه من اثر نداره: مي بينم و حاشا مي كنم، بازي رو تماشا مي كنم هاج و واج و منگ نمي شم، از جادو سنگ نمي شم - يكيش تنگ شراب شد يكيش درياي آب شد يكيش كوه شد و زق زد تو آسمون تتق زد ...
شرابه رو سر كشيدم پاشنه رو ور كشيدم زدم به دريا تر شدم، از آن ورش به در شدم دويدم و دويدم بالاي كوه رسيدم اون ور كوه ساز مي زدن، همپاي آواز مي زدن:
« - دلنگ دلنگ، شاد شديم از ستم آزاد شديم خورشيد خانم آفتاب كرد كلي برنج تو آب كرد. خورشيد خانوم! بفرمائين! از اون بالا بياين پائين ما ظلمو نفله كرديم از وقتي خلق پا شد زندگي مال ما شد. از شادي سير نمي شيم ديگه اسير نمي شيم ها جستيم و واجستيم تو حوض نقره جستيم سيب طلا رو چيديم به خونه مون رسيديم ... » *** بالا رفتيم دوغ بود قصه بي بيم دروغ بود، پائين اومديم ماست بود قصه ما راست بود:
قصه ما به سر رسيد کلاغه به خونه ش نرسيد، هاچين و واچين زنجيرو ورچين! ***** + نوشته شده توسط بهار در و ساعت
|
|
|
